Zeiltrip Canarische Eiland

20 mei

Via Brussel heb ik een rechtstreeks vlucht naar Lanzarote, waar de landing met veel tegenwind wel voor enig opschudding zorg bij de passagiers. Als ik de luchthaven verlaat is er nog niemand, want ik ben ruim een half uur eerder geland dan gepland. Gelukkig ben ik goed herkenbaar met gele zeiljack en Tilly hat.

Op de boot is sprake van een crewwissel. Kees is inmiddels al gearriveerd, Robbert had al afgezegd, Jan heeft verplichtingen in België. In plaats daarvan zijn er twee dames aan het team toegevoegd. We maken kennis met elkaar terwijl de wind zijn best doet de boot goed rond te schudden, zeker Bft 7-8. Maar we kunnen beschut achter de buiskap in T-shirt en korte broek aan de steigerborrel beginnen.

’s Avond eten we in een Colombiaans restaurantje ongeveer 20 minuten rijden naar het zuiden. Voor en appel en een ei genieten we van de Tapas. Tegen middernacht, een uur vroeger dan in NL, gaat bij ons de lichten uit, moe van een indrukwekkende dag.

IMG_5357

Van rechts naar links: Kees, Soraya, Marleen, Hennie en Ik

21 mei

De weersverwachting geven nog steeds zeer veel wind op, dus bestaat de dag uit de boot beter leren kennen, kotterstag installeren, en wat technische klussen opknappen.

IMG_5362

De deklicht is al vanaf La Caruna stuk. Het probleem bleek een los draadje achter de bedieningspaneel. De dames gaan op excursie en Kees en ik verkennen de omgeving, waarna we ons op een terrasje fetteren op een biertje. Niet lang nadat we terug zijn op de boot, arriveren ook de dames. Na weer een borrel op de boot, gaan we eten bij de haven waar je eten kunt bestellen van verschillende kraampjes en dan ter plaatse aan openbare eettafels kunt opeten. Leuk concept, zou de saamhorigheid die hierdoor ontstaat, ook zijn versterkt door de crisis? Na het eten belandden we in een tentje waar live muziek wordt gespeeld, helaas ontgaat ons de inhoud, door ons taalgebrek. We moeten wel op tijd terug, morgen weer vroeg op.

22 mei

Om 8 uur vertrekken we uit de haven, doel is Isla Grasiosa. We starten met weinig wind, kotterzeil en grootzeil 2e rif. Op het moment dat we overwegen de tweede rif eruit te halen, neemt de wind toe, meer en meer. Kees mag sturen en wordt getracteerd op koude zeedouches. De boot klapt soms van de golven af, terwijl wij hakken richting het noorden.

IMG_5389

Maar willen we dit? In het noorden lijkt de wolken alleen maar toe te nemen, evenals de wind, en in de wolken wordt het alleen maar kouder. “We gaan terug” roept Soraya, we keren en nu mag ik het roer overnemen. Terug naar de haven waar we met veel wind op de kop weer afmeren in de haven.

image

Gezeild op vrijdag

Inmiddels zijn Kees en ik door de echtgenoot van Soraya, benoemd tot de muppets, u weet wel, die twee oudjes op het balkon die altijd zeurden over de show. Wat hebben wij ze misdaan?

image

Stadler and Waldorf

Bij het restaurant speelt een lokaal bandje en het eten smaakt goed op de tonen van de warme klanken.

23 mei.

We varen weer vroeg uit, het gaat niet om waarheen maar om het zeilen vind ik. Als we de haven verlaten, worden we even opgehouden door een binnenkomend ferry. We gaan voor de wind naar het zuiden. Onderweg besluiten we bij gelijkblijvende koers een derde rif te steken, het waait hard tot 27 knopen en het is een goede oefening.  Dat gaat goed, we lijken op een goed ingespeeld team, waar we wel een uitdaging mee aandurven. Dan ineens kan Kees niet sturen, het roer is geblokkeerd. Soraya start de motor en plots is de roer weer vrij. Een geblokkeerd kabel of breuk kan het niet zijn. Ik ga naar binnen, met het idee naar de roerkoning te gaan kijken als het plotseling weer gebeurt. Er komt een piepje uit een kastje, de afstandsbediening van de autopilot geeft aan “no steering”. Ik druk op standby en het roer is weer vrij. Na wat gepuzzel is het vermoeden dat waarschijnlijk via de plotter een waypoint aan de autopilot gekoppeld is geraakt, waarschijnlijk via een knie tegen een van de knoppen van de plotter in de kuip. We hebben weer een nieuw woord, kneepoint. We besluiten gezien de harde wind niet te gaan ankeren bij Playa Papagaia, maar weer terug te keren naar de haven.

imageIMG_5399IMG_5405

Hoog aan de wind stampen we met minder snelheid naar het noorden. De wind is wisselend, dan hard, dan zacht. Ten hoogte van de haven gaan we onbedoeld overstag, maar dat vangen we als team goed op.

image

Gezeild op zaterdag

Voor de mannen staat er na een heerlijke lunch van salade en fruit, een technisch programma op het menu. Olie verversen, impeller controlleren en brandstoffilters vervangen. We pompen de oude olie eruit, vervangen de oliefilter en verversen de olie. Soraya kijkt mee, om er ook wat van te leren, dat geld ook voor Kees. Dan de impeller controleren, die vervangen we toch maar. Daarna de brandstoffilters en dan probeer ik de leidingen te ontluchten, maar dat lukt maar niet. Het lijkt alsof de handpompje alleen maar lucht aanzuigt. Intussen zijn vrienden gearriveerd van Soraya, die mee uit eten gaan. Helaas moet ik dus stoppen met klussen. Kees en ik gaan snel douchen voordat we aansluiten voor de borrel in de kuip. ’s Avonds eten we bij een aziatisch restaurant. Het smaakt allemaal heerlijk, als tussendoortje een flensje met eendenvlees. De eend wordt apart gebracht op een bord en ter plekke van het bot gehaald. Het lijkt veel op een Australisch roadkill. Maar het smaakt verrukkelijk.

24 mei.

Kees neemt vroeg afscheid, de achterblijvers zingen zacht vanuit de kuip “we’ll meet again, don’t know where, don’t no when”. Hij wordt naar de luchthaven gebracht. De motor zit mij nog steeds dwars, ik probeer van alles, maar er gebeurt niets. Ik besluit de groffilter nogmaals te controleren, is er toch hier niet sprake van vals lucht aanzuigen? Ik installeer deze opnieuw en let vooral op de aansluiting op het rubber. Daarna weer pompen, het voelt nu anders. We starten en de motor springt tot leven. Er valt een zware last van mijn schouders, hij doet het. We nuttigen een late ontbijt. Dan de boot schoonmaken en inpakken. We sluiten af op het terras met koffie en een overheerlijke cheesecake.

Rond 16:30 ga ik naar de luchthaven om in te checken. Bij de bagagecontrole moet ik mijn CO2 patroon inleveren! Ik wijs de politie op de IATA richtlijn, maar zij houden op een arogante wijze vol en wijzen op hun richtlijn dat het verboden is butaan of propaan aan boord mee te nemen. Een cursus chemie zouden die twee sukkels geen kwaad kunnen.

Om 23:00 land in in Brussel en rijd in een half uurtje later naar huis, waar de hond mij om 2:15 hartelijk welkom heet. Het is een leuke trip geweest, waarvoor dank aan de bemanning van de John Rensen.